هزینه‌یابی واقعی یعنی بهای هر واحد تولید از مواد واقعاً مصرف‌شده (و در صورت نیاز کار و سربار) بیاید، نه از یک عدد ثابت دستی.

سه روش بها در اودو

• استاندارد: بها یک عدد ثابت روی محصول است. برای تولیدی که بها را از فرمول ساخت حساب می‌کند مناسب است. تا وقتی محاسبه نشود، بها صفر می‌ماند.
• میانگین موزون (AVCO): هر ورود با بهای واقعی‌اش میانگین را جابه‌جا می‌کند. محصول تولیدی بها را از مواد مصرفی می‌گیرد.
• FIFO: اول‌وارد، اول‌خارج؛ برای کالای با نوسان قیمت شدید.

تنظیم

1. روش بها روی «دستهٔ محصول» تعیین می‌شود. ارزش‌گذاری دوره‌ای (در بستن دوره) یا دائمی (در هر حرکت) هم همان‌جاست.
2. روش دسته‌ای را که سابقهٔ حرکت دارد وسط دوره عوض نکنید. اودو ارزش موجودی را بازارزش‌گذاری می‌کند.

مثال رستوران

ویزارد راه‌اندازی اپ آشپزخانه و کاست‌کنترل پیش‌فرض «دوره‌ای + میانگین موزون» را برای دسته‌های بدون سابقه و دسته‌های تازه می‌گذارد. این‌طور بهای غذا، غذای پرسنل و ضایعات هیچ‌وقت صفر ریالی نمی‌شود. مبانی در بهای تمام‌شده چیست؟ آمده است.